Hylke Ma

Het ultieme 'doodpaardmoment' ervoer ik enkele jaren geleden als toeschouwer van de jaarlijkse expositie in de Martinikerk hier te B. Zelf ben ik nogal allergisch voor kerken, want voordat je het weet spreekt iemand van de organisatie je aan en wordt je opgesloten in een ijskoude cel of kooi buiten de kerk.

Ik vond het ook wel weer dapper van diezelfde organisatie om een dood zeepaardje op een eeuwenoude grafsteen te leggen, als verbeelding van de broosheid van al die slachtoffers die ze in haar geschiedenis in vertwijfeling, zoekend naar zichelf had achtergelaten. Misschien had de kunstenares -wiens naam me is ontschoten- het bedoeld als een wassen corpus delicti.